นั่งตัดสินใจว่าจะอัพดีหรือเปล่า ?  ยิ่งอัพเรื่องพรรค์นี้ จะยิ่งทำให้อะไรมันเลวร้ายลงหรือเปล่า?
 
แต่เจอเรื่องแบบนี้กับตาแล้วก็ช็อค ถ้าไม่ได้เขียนออกมา ..คืนนี้คงนอนไม่เป็นสุข
 
หากไม่เหมาะสมอย่างไรก็คงจะลบเอนทรี่ทิ้งล่ะค่ะ ...
 
---------------------------------------------------
 
ได้ข่าวคราวมาอยู่ตลอด ว่ามีเว็บไซต์ที่หมิ่นสถาบัน อะไรทำนองนี้อยู่เกลื่อนกลาดมากมาย
 
แบนกันแล้วแบนกันอีกก็ไม่รู้จักหมดจักสิ้น
 
เราไม่รู้ว่าในเหล่าเว็บไซต์นั้น เค้าเขียนรุนแรงอย่างไร หรือหมิ่นสถาบันเช่นไร
 
แต่ทุกครา ที่ได้ยินว่ามีคนทำเช่นนั้น ก็พลอยแต่จะลมออกหู  เดือดดาล กับสิ่งที่ได้ยินมา
 
---------------------------------------------------
 
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนไทย .. ?  กับคนพวกนั้น
 
กับคนที่จงเกลียดจงชัง "พ่อหลวง " ของเรา ?
 
แต่ในทางตรงกันข้ามกลับยกย่องเทิดทูนนักการเมืองทั้งหลายแหล่ประดุจบิดามารดร
 
รักนักการเมืองคงไม่ใช่ประเด็น ...
 
แต่การที่ออกมาต่อว่าพระองค์ แถมยังพูดจาหยาบคายเสื่อมทรามแบบนี้
 
ทำไปเพื่ออะไรคะ ? 
 
พระองค์ไปทำอะไรให้คุณเดือดเนื้อร้อนใจหรือ ?
 
ตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่เราได้เห็นคือ พระองค์เหน็ดเหนื่อย เสด็จไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อช่วยราษฎรของพระองค์
 
ไม่เคยป่าวประกาศว่าพระองค์ได้ทำอะไรไปบ้าง ไม่เคยต้องทวงบุญคุณหรืออวดผลงาน
 
พระองค์ทำสิ่งนั้นมาตลอดระยะเวลาหลายสิบปี
 
ระยะเวลา...ที่อาจจะมากกว่าอายุของนักการเมืองที่คนเหล่านั้นเทิดทูนอยู่ด้วยซ้ำไป
 
---------------------------------------------
 
เราไม่รู้ว่าสิ่งเลวร้ายอันใดที่กำลังบดบังเรตินาของคนเหล่านั้น ไม่ให้ได้มองชัดเจน
 
ก็ได้เพียงหวังว่ามันจะออกไปจากตาคู่นั้น .....
 
ได้รู้ว่าสิ่งใดผิด สิ่งใดถูก ... และได้เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมนั้นเสีย ...
 
 
 
ป.ล. สิ่งที่เห็นแล้วปวดใจพอๆกันคือมีคนไปกดไลค์ข้อความหมิ่นสถาบันบันนั้นหลายคนอยู่ . . .
 
ป.ล.2 นอกจากนี้ ...ยังมีการสั่งให้ไปถล่มเพจที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ..ที่เค้าอยู่ดีๆของเค้าอีก

#2 : บรรยากาศชีวิต

posted on 18 Sep 2011 00:01 by ladyrabbit
 
ช่วงนี้ก็ยังคงอยู่ในช่วงหน้าฝน
 
หลายๆครั้งที่ตอนกลางวัน แดดนั้นจะร้อนจัด แล้วพอตกหัวค่ำ ฝน ก็จะตก ..
 
และในช่วงนี้บางวันตื่นเช้ามา อากาศก็เริ่มหนาวนิดๆ
 
ในหนึ่งวันอากาศยังแปรเปลี่ยนได้ไปมากถึงเพียงนี้ ...แล้วนับประสาอะไรกับชีวิตของเรากัน ?
 

เมื่อตอนเช้าบรรยากาศชีวิตของเราก็จะเหมือนแดดที่อบอุ่น ทุกอย่างราบรื่น และไปได้สวย
 
แต่พอตกบ่ายอาจจะเริ่มมีเมฆครึ้ม เราอาจจะเริ่มมีเรื่องเครียดให้ได้เก็บมาคิด
 
ยามเย็น ฝนอาจจะตก เรื่องเครียดที่เคยเก็บมาคิด อาจจะเริ่มบานปลายจนใหญ่โต
 
แต่แล้วในที่สุด ในคืนนั้น ฝนก็จะหยุดตก ... ความทุกข์ที่เคยมีก็คงหายไป

มันก็คงวนเวียนไปตามนั้น ...อยู่เรื่อยไป
 
เราคงห้ามไม่ให้ฝนตกไม่ได้ หรือสั่งให้ฝนที่กำลังตกอยู่ "หยุด" ณ เดี๋ยวนั้นเลยไม่ได้
 
แต่เราก็มีหนทางที่จะทำให้มันดีขึ้น ...
 
เราไม่จำเป็นที่จะต้องห้าวหาญ เดินตากฝนอยู่อย่างนั้น
 
ความทุกข์ที่เข้ามา ..เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรงเสมอไป
 
บางครั้งการเลือกตัวช่วยเข้ามา ก็เป็นสิ่งที่สำคัญ
 
หลายๆครั้งที่ปัญหาที่เราพบ ประสบเจอไม่สามารถจะแก้ไขได้
 
สิ่งที่ดีที่สุด ก็เพียงแค่เรียนรู้มัน รู้จักที่จะปรับเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับปัญหา
 
อยู่ให้ได้อย่างมีความสุขมากที่สุด เท่าที่จะทำได้
 
 
หากแดดแรง ฝนตก ก็กางร่ม ... หากหนาว ก็ใส่เสื้อ หากร้อน ก็เปิดพัดลม
 
เราอาจจะหนีสิ่งที่เจอไม่ได้ แต่เราปรับเปลี่ยนตัวเราให้เข้ากับบรรยากาศนั้นได้นี่นา ...
 
 
 
ฉันจำได้ว่ามันเป็นหน้าฝน...
 
ปลายๆหน้าฝน. ช่วงนั้นฝนตกไม่เยอะเท่าไหร่นัก.
 
ฉันจำเพลงที่ฉันฟังได้ดี. อินโทรของมันขึ้นต้นด้วยเสียงฟ้าร้องครางเบาๆและเสียงฝนที่ซางซา.
 
 
ฉันจำได้ว่าเคยไปเที่ยวกับเธอที่ไหนมาบ้าง.
 
จำได้ว่าเคยซื้ออะไรให้เธอ. และเธอ เคยซื้ออะไรให้ฉันบ้าง.
 
ตุ๊กตากระต่ายตัวน้อยๆนั้นยังคงวางอยู่. แม้กระทั่งเฟรนชิปที่ฉันลืมคืน.
 
 
ฉันจำได้ว่าเคยบอกอะไรไว้กับเธอ
 
และจำได้. ว่าเธอเคยสัญญาอะไรกับฉัน.
 
 
กรอบรูปสีขาว. ตั้งอยู่ข้างๆโต๊ะที่วางคอมพิวเตอร์.  รูปที่เธอตั้งใจทำให้เมื่อวันเกิด.
 
มันยังคงตั้งอยู่. ที่เดิม. ไม่ได้ถูกย้ายไปไหน
 
 
ทุกๆความทรงจำ และของทุกๆชิ้นยังคงอยู่ในที่ๆมันเคยอยู่.
 
ขาดก็แต่แหวนที่สลักชื่อไว้นั้น. มันถูกถอดออกจากนิ้วของฉัน.
 
 
และสิ่งที่ขาดอีกอย่างก็คือ 'คนให้'
 
 
จะทิ้งพวกมันไปดีหรือเปล่าล่ะ ?  ฉันเอ่ยถาม.
 
ถ้าทิ้งมันก็คงจะลืมได้ ไม่ต้องเห็นให้เจ็บปวด. แต่ลึกๆฉันเองก็คงเสียดาย.
 
 
จะเก็บ
 
แต่นั่นเธอก็ยิ่งเสียใจไม่ใช่เหรอ? ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น และหวนนึกถึงวันเก่าๆ. 
 
แต่ความรู้สึกดีๆที่จางอยู่ ก็คงจะได้มีอยู่.
 
 
หรือเอาไปคืนดีนะ?
 
มันอาจจะดีก็ได้ที่เอาไปคืน. อย่างน้อย. มันก็จะได้คืนสู่เจ้าของอย่างแท้จริง.
 
ให้เค้าได้ดูแลพวกมันต่อไปอย่างดี. แต่คงไม่กล้าไปเจอหน้าเธออย่างแน่นอน.
 
 
ฉันเองก็เลือกไม่ถูก ... บางครั้งก็เข้มแข็งจนมองโลกในแง่ดี ...และมีความสุขที่ได้เห็นมัน
 
แต่แล้วในบางคราที่อ่อนแอ ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บช้ำ.
 
 
.....................................
 
 
สุดท้ายแล้ว. ฉันคงเลือกเก็บมันเอาไว้ แค่เพียงความทรงจำ.
 
คอยนึกถึง. และให้มันคอยเตือนในบางช่วงเวลา.
 
 
ส่วนสิ่งของทั้งหลาย, เราอาจจะต้องจากลากันในเร็ววัน.
 
บ้านใหม่กำลังกระซิบบอก 'ให้เลือกสิ่งที่เธอต้องการติดตัวไปเท่านั้น'.
 
 
'สิ่งร้ายๆทิ้งมันเอาไว้ด้านหลังบ้างก็ได้. เริ่มต้นใหม่ กับบ้านใหม่ๆอย่างฉันได้แล้วนะ!'
 

ถึงเวลากลับบ้านแล้วนะ !

posted on 07 Sep 2011 17:45 by ladyrabbit
 
เอนทรี่นี้กำลังจะเป็นเอนทรี่แรก สำหรับบล็อกเล็กๆแห่งนี้
 
กำลังรู้สึกเหมือนได้กลับมาในบ้านหลังนี้อีกครั้ง บ้านที่มีชื่อว่า 'exteen'
 
หลังจากห่างหายจากการเขียนบล็อค อัพเรื่องราวต่างๆมานานแสนนาน
 
นานพอที่จะลืมการแก้ css ง่ายๆบางตัว ...  นานพอที่เพื่อนๆหลายคนจะลืมเราไปแล้ว
 
นานขนาดที่ว่า ..นั่งถามตัวเองว่า  'ไอดีของตัวฉันนั้น มันชื่อว่าอะไรกันนะ ?"
 
 
ด้วยเหตุนั้นก็เลยสมัครใหม่มันซะเลย ! ( เปลืองพื้นที่เซิฟไปไหน = ___ ='' )
 
หวังว่ามันจะไม่มีวันลืมพื้นที่เล็กๆ บ้านหลังเล็กๆแห่งนี้อีกแล้ว 
 
 
เขียนมาถึงตรงนี้ ก็ยังไม่ได้ใส่ชื่อเอนทรี่ซะทีเลย ( ฮ่าา )
 
แต่ถ้าไม่เขียน เพราะแค่ว่า ไม่รู้จะใช้ชื่อเอนทรี่่ว่าอะไร ก็คงจะดูแย่เกินไป
 
 
ถ้าไม่รู้จักเริ่มกับมันซะที  เอนทรี่ถัดๆไปก็คงไม่เกิดขึ้น  คงได้แต่นั่งจมอยู่กับสิ่งเดิมๆ
 
เพราะฉะนั้น ก็เริ่มมันทั้งๆที่ยังมึนๆนี่ล่ะ !
 
 
อาจจะเดินเป๋ๆไปบ้าง  อัพอะไรไร้สาระ
 
หรือบางวันอาจจะออกแนวผีนักวิชาการเข้า พูดจามีสาระน่าเชื่อถือมากก็เป็นได้
 
 
ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ก็หวัง และอยากจะทำให้บล็อคแห่งนี้ มีประโยชน์ต่อคนที่ได้เข้ามาอ่านบ้างล่ะนะ ! 
 

edit @ 7 Sep 2011 18:01:29 by ladyrabbit