ฉันจำได้ว่ามันเป็นหน้าฝน...
 
ปลายๆหน้าฝน. ช่วงนั้นฝนตกไม่เยอะเท่าไหร่นัก.
 
ฉันจำเพลงที่ฉันฟังได้ดี. อินโทรของมันขึ้นต้นด้วยเสียงฟ้าร้องครางเบาๆและเสียงฝนที่ซางซา.
 
 
ฉันจำได้ว่าเคยไปเที่ยวกับเธอที่ไหนมาบ้าง.
 
จำได้ว่าเคยซื้ออะไรให้เธอ. และเธอ เคยซื้ออะไรให้ฉันบ้าง.
 
ตุ๊กตากระต่ายตัวน้อยๆนั้นยังคงวางอยู่. แม้กระทั่งเฟรนชิปที่ฉันลืมคืน.
 
 
ฉันจำได้ว่าเคยบอกอะไรไว้กับเธอ
 
และจำได้. ว่าเธอเคยสัญญาอะไรกับฉัน.
 
 
กรอบรูปสีขาว. ตั้งอยู่ข้างๆโต๊ะที่วางคอมพิวเตอร์.  รูปที่เธอตั้งใจทำให้เมื่อวันเกิด.
 
มันยังคงตั้งอยู่. ที่เดิม. ไม่ได้ถูกย้ายไปไหน
 
 
ทุกๆความทรงจำ และของทุกๆชิ้นยังคงอยู่ในที่ๆมันเคยอยู่.
 
ขาดก็แต่แหวนที่สลักชื่อไว้นั้น. มันถูกถอดออกจากนิ้วของฉัน.
 
 
และสิ่งที่ขาดอีกอย่างก็คือ 'คนให้'
 
 
จะทิ้งพวกมันไปดีหรือเปล่าล่ะ ?  ฉันเอ่ยถาม.
 
ถ้าทิ้งมันก็คงจะลืมได้ ไม่ต้องเห็นให้เจ็บปวด. แต่ลึกๆฉันเองก็คงเสียดาย.
 
 
จะเก็บ
 
แต่นั่นเธอก็ยิ่งเสียใจไม่ใช่เหรอ? ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น และหวนนึกถึงวันเก่าๆ. 
 
แต่ความรู้สึกดีๆที่จางอยู่ ก็คงจะได้มีอยู่.
 
 
หรือเอาไปคืนดีนะ?
 
มันอาจจะดีก็ได้ที่เอาไปคืน. อย่างน้อย. มันก็จะได้คืนสู่เจ้าของอย่างแท้จริง.
 
ให้เค้าได้ดูแลพวกมันต่อไปอย่างดี. แต่คงไม่กล้าไปเจอหน้าเธออย่างแน่นอน.
 
 
ฉันเองก็เลือกไม่ถูก ... บางครั้งก็เข้มแข็งจนมองโลกในแง่ดี ...และมีความสุขที่ได้เห็นมัน
 
แต่แล้วในบางคราที่อ่อนแอ ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บช้ำ.
 
 
.....................................
 
 
สุดท้ายแล้ว. ฉันคงเลือกเก็บมันเอาไว้ แค่เพียงความทรงจำ.
 
คอยนึกถึง. และให้มันคอยเตือนในบางช่วงเวลา.
 
 
ส่วนสิ่งของทั้งหลาย, เราอาจจะต้องจากลากันในเร็ววัน.
 
บ้านใหม่กำลังกระซิบบอก 'ให้เลือกสิ่งที่เธอต้องการติดตัวไปเท่านั้น'.
 
 
'สิ่งร้ายๆทิ้งมันเอาไว้ด้านหลังบ้างก็ได้. เริ่มต้นใหม่ กับบ้านใหม่ๆอย่างฉันได้แล้วนะ!'
 

Comment

Comment:

Tweet